Engelse crumpets met jam en boter - My Food Blog

https://myfoodblog.nl/recipe/engelse-crumpets-met-jam-en-boter/

... Engelse crumpets met jam en boter Gesponsord - Al heel lang stonden ze op mijn lijstje: crumpets. Overgens niet te verwarren met Engelse muffins. Waar een Engelse muffin een soort broodje is, is de crumpet een dikke pannenkoek vol luchtbubbels. Je maakt de crumpets ...

Klassieke cheesecake met een laagje zwarte kers - My Food Blog

https://myfoodblog.nl/recipe/klassieke-cheesecake-zwarte-kers/

... Klassieke cheesecake met een laagje zwarte kers Gesponsord – Fluweelzachte gebakken, échte cheesecake neemt me terug naar de zomers die ik als kind in Amerika doorbracht. Nog altijd denk ik met een gevoel van weemoed terug hieraan als ik die perfecte cheesecake eet. ...

Chili chica chili chicken (#bbqheroes) - My Food Blog

https://myfoodblog.nl/recipe/chili-chica-chili-chicken/

... Chili chica chili chicken (#bbqheroes) Gesponsord - Een van de fijne dingen aan lekker weer is de mogelijkheid om buiten te eten en dan vooral om de barbecueën! Ik associeer de barbecue altijd met lange, gezellige zomeravonden met vrienden of met familie. Voor mij ...

Recept voor De echte Moussaka | Solo Open Kitchen

http://www.solo.be/nl/recepten/de-echte-moussaka/

... aas Toevoegen zwarte peper en zout Toevoegen Bereidingswijze De aardappelen koken in de schil (dit kan zelfs in de micro) schil verwijderen en vervolgens in schijfjes van 2 mm snijden.De aubergines wassen, afdrogen en de steeltjes verwijderen. In dikke plakken van 1 cm snijden. Bestrooi deze plakken met zout en laat er een uur het water aan onttrekken. Vervolgens afspoelen, licht persen en droogdeppen. De plakken aubergine aan weerszijden in hete olie aanbakken en laten uitdruipen op een velletje keukenrol. De uien schillen, fijnhakken en fruiten. Hierbij het gehakt aanbraden. De knoflook fijnhakken en bij het gehakt voegen; kruiden met peper en zout. De tomaten ontvellen en ontpitten, door het vlees mengen en 5 min. mee laten bakken. De wijn vermengen met de tomatenpuree en bij het gehakt voegen. Laat dit op een laag vuur een 1/2e uurtje sudderen, tot het vocht bijna is ingekookt. De kruiden erdoor roeren en zout en p ...

Rodekoolsalade | | Onno KleynOnno Kleyn

http://www.onnokleyn.nl/rodekoolsalade/

... Sint te vragen, maar misschien is het iets voor Kerst: De dood in de pot? van culinair schrijfster Florine Boucher en voedingsmicrobioloog Rijkelt Beumer (uitgeverij Pereboom). Het is beslist een aanrader voor de depressieven onder ons. Zie je het niet meer zitten, besteed je geld dan niet aan prozac of touw, m ...

Uit de keuken van Levine: Hoe maak je zuurdesem

http://uitdekeukenvanarden.blogspot.be/2012/04/hoe-maak-je-zuurdesem.html

... het potje zonder deksel een tijdje buiten moeten zetten om gisten uit de lucht te vangen, maar dat is echt niet nodig! De enzymen/micro-organismen die nodig zijn voor het ontstaan van een desem zijn van nature al aanwezig in meel (en in mindere mate in bloem) en zitten ook op onszelf en in de lucht om ons heen.Er zijn meerdere manieren om een desem te maken. Hieronder staat een recept voor het maken van een desem op basis van tarwebloem met een hydratatie van 100% (ja, daar komen de procenten weer die te maken hebben met de bakkersformule). Een hydratatie van 100% betekent dat er evenveel bloem/meel als water in de desem zit. Alleen door de ingrediënten te wegen weet je precies wat de hydratatie (vochtgehalte) van je desem is. Dat afwegen is belangrijk, want alleen als je dat doet kun je een recept ook precies uitrekenen c.q. kan je uitrekenen of controleren hoeveel water je verder nog moet toevoegen om een soepel en werkbaar deeg te krijgen. Door af te wegen krijg je nooit een te nat of een te droog deeg en weet je precies hoeveel van de andere ingrediënten zoals zout je nog moet toevoegen.--------------------Even tussendoor: met een recept met als ingrediënten 200 gram desem op kwarkdikte, 600 gram tarwebloem, 9 gram zout, 300 – 350 ml water kan ik niks. Ik kan het namelijk niet uitrekenen. Ik weet niet hoeveel bloem en hoeveel water er in de desem zit. Die hoeveelheden heb ik nodig om uit te kunnen rekenen hoeveel vocht ik verder moet toevoegen en ook de hoeveelheid zout kan ik niet uitrekenen. De hoeveelheid zout is namelijk ook belangrijk om een goed deeg te verkrijgen. Ik moet dan gaan gokken en daar hou ik niet van. Bakkers gokken ook nooit als het om deeg gaat, zij rekenen ook alles precies uit.--------------------Ook als je een desem op basis van tarwebloem wilt maken kun je het beste beginnen met (een deel) roggemeel. Roggemeel bevat namelijk 200 keer zoveel micro-organismen dan bloem. Deze micro-organismen zitten in de zemel van de graankorrel. Als de desem na een aantal dagen begint te bubbelen en rijzen (de start van het ontstaan van het gistingsproces) kan je hem gaan voeden met tarwebloem in plaats van roggemeel.Werk schoon, gebruik schone lepels en bakjes/potten en voedt/ververs de desem volgens onderstaand schema. Gebruik een doorzichtig bakje of pot, zo kun je goed de veranderingen in het mengsel zien. Als je hem gevoerd hebt doe dan een elastiekje om het bakje/pot. Het elastiekje gebruik je om de hoogte van de desem na het verversen aan te geven zodat je kunt zien of en hoeveel de desem in volume is toegenomen.Ik herhaal het nog maar eens: weeg de ingrediënten die je toevoegt (meel/bloem en water) af. De hoeveelheid die je steeds weggooit kun je afwegen, maar dat hoeft niet. Je kunt het ook op het oog doen. Dat scheelt dan weer ;-).Sluit de bakjes of potten waarin je de desem maakt af met een deksel of plastic folie. Bij gebruik van glazen (jam)potten draai je het deksel er losjes op. Ik gebruik zelf meestal plastic bakjes, de deksel druk ik er gewoon op.Zet een desem tijdens de opbouwfase niet te warm of te koud weg. 20 – 25 °C is een goede temperatuur. In een te warme omgeving – boven de 25 °C – kunnen verkeerde bacteriën gaan groeien en die kunnen een desem vernielen. In een te koude omgeving komt het hele proces niet goed op gang.Gebruik tijdens het verversen water met een temperatuur van 21 – 25 °C.Door steeds een gedeelte van het mengsel weg te gooien voordat je het weer gaat voeden geef je de desem vers “voedsel” zodat het sneller actiever wordt. En ja dat weggooien is zonde, maar als je het niet doet krijg je een potje, emmer, babybadje en vervolgens een zwembad vol met desem en wat moet je daar vervolgens d ...

Sla | | Onno KleynOnno Kleyn

http://www.onnokleyn.nl/sla/

... n als het gaat om het industrieel wassen van sla. In Groot-Brittannië en de V.S. is het verplicht om chloor te gebruiken om micro-organismen te doden. Wij zijn juist weer angstig voor chloor en verbieden het gebruik daarvan. Vers Sla uit eigen tuin is ongekend fris en stevig. Die in de supermarkt is al enkele dagen onderweg. Groenten lopen in kwaliteit terug vanaf het moment dat ze geoogst worden. De toevoer van water en voedingsstoffen stopt en het verleppen begint. De cellen in een slablad zitten berstenvol met water – binnenin kan een overdruk heersen van 50 atmosfeer – wat de hele ‘constructie’ stevig houdt. Al dat water maakt sla in onze monden sappig en knapperig. Verlept bladgroen smaakt onaangenaam. Alle bladsla is knapperig te houden en zelfs weer knapperig te maken door het enkele minuten in een bak ijswater te doen, liefst als krop, uit te schudden en losjes verpakt in een plastic zak in de groentela van de koelkast te leggen. Let op dat de zak niet afgesloten is; het blad heeft een beetje zuurstof nodig. Ook verlept blad zal weer fris(ser) worden. Drogen Sla moet gedroogd worden. Zelfs een klein beetje aanhangend water verdunt de dressing zo erg dat de smaak verdwijnt. Het handigst zijn de slacentrifuges, waarin de blaadjes rondgeslingerd worden. Kijk goed rond, de effectiviteit verschilt per merk. Onze ervaring is dat de goedkoopste bepaald niet geweldig werken. Dressing Zonder iets erover smaakt sla waterig en flauw. In Europa gebruiken we van oudsher olie, azijn en zout als dressing, soms met mosterd geklopt tot een vinaigrette, of met ei tot een mayonaiseachtige saus. Belangrijk is altijd dat er ruim olie wordt gebruikt, weinig azijn en weinig zout. Commerciële dressings bevatten bindmiddelen en water, en doorgaans suiker. De smaak van zelfs de basiscombinatie is zoet (olie is heel ‘filmend’ en bijna zoet), zuur en zout. In Oosterse dressings neemt suiker de plaats in van de olie; zo wordt een salade aangemaakt met een mengsel van limoensap (zuur), palmsuiker (zoet) en gefermenteerde vissaus (zout). De ‘verfrissende salade’ , waar zouden we zijn zonder? Sla is de populairste groentecategorie en het succes neemt alleen maar toe, mede dankzij de voorverpakte, kant-en-klaar gewassen mengsels. Mooi, lekker, maar geen bijdrage aan onze gezondheid. Rauw… Apen eten rauwe blaadjes. Geen wonder dat mensen daar als ‘superieure wezens’ in sommige tijden en culturen vanaf zagen; de Chinese eetcultuur definieert barbaren nog steeds als lieden die rauwe dingen eten. In de Middeleeuwen keek men er in Europa precies zo tegenaan. Maar in de Renaissance veranderde dat. In Italië werd de insalata  populair, een mengsel van rauwe kruiden, zout, olie en azijn (de naam komt van sale, zout). De mode verspreidde zich naar alle kanten, ook de onze, en de kruiden stonden hun plaats af aan bladgroenten. In De verstandige kock of sorghvuldige huyshoudster uit 1669 komen al salades van allerlei groenten voor. …of gekookt Wij beschouwen salades doorgaans als rauwe groenten, aangemaakt met een zurige dressing. Maar ook gekookte en afgekoelde groenten vallen eronder, zoals in Waldorfsalade. Een definitie van salade moet ruim zijn. We kennen groene salades, bestaande uit een of meer soorten bladgroente, gemengde salades, waarbij tomaat, komkommer, paprika en andere (vrucht)groente mee mogen doen, en samengestelde salades, die vlees, vis, kaas of noten bevatten. Sommige salades bevatten koolhydraten in de vorm van aardappel, peulvruchten, rijst of pasta. je zou salades ook in twee categorieën kunnen verdelen: bijgerechten en maaltijdsalades (waarvan een kleine uitvoering een voorgerecht kan zijn). Als er al een gemeenschappelijke deler voor het verschijnsel salade is, is het de zurige koude saus en de serveertemperatuur: koud of hooguit lauw (koude groente met een warme toevoeging – gebakken geitenkaas, kippenlevertjes, reepjes vlees – kan ook). Lactuca sativa Sla is voor ons in de eerste plaats kropsla of, met zijn oude naam, botersla. Dat is niet altijd zo geweest; bindsla, nu weer populair met zijn exotische naam romana, was de voorganger. De krop werd tijdens het groeien dichtgebonden met een touwtje, opdat de binnenste bladeren minder licht kregen en zodoende niet zo bitter werden. Want dat was hij. Ook onze kropsla is bitter, maar zo weinig dat je het onder een dressing niet proeft. Het bittere, witte sap is heel licht roesverwekkend. Denk trouwens niet dat je van sla eten werkelijk een roes krijgt; je zou vele tientallen kroppen moeten eten om iets te merken.Bij het clubje van de Lactuca sativa horen ook eikenbladsla, lollo rosso en biondo (in fout fantasie-Italiaans vaak rossa en bionda), de in Frankrijk populaire batavia en de little gems, die in Spanje al veel langer bekend waren als cogollos de Tudela. IJsbergsla is een Amerikaanse uitvinding: blijft heel lang knapperig en fris, maar ontbeert smaak. Cicoria Na de slafamilie is die van de cichorei/andijvie in trek in salades. Krulandijvie, beter bekend als frisée, witlof, roodlof en radicchio ( Treviso, langwerpig, Castelfranco, rond, Chioggia, rond) horen erbij. ‘Rode sla’ is een foute naam voor radicchio. Kenmerk voor de hele familie is de intens bittere smaak. Rucola Vijftien jaar geleden volslagen onbekend, nu niet meer weg te denken. Er zijn twee plantensoorten die in Midden-Italië zo genoemd worden, de gewone rucola, (Eruca sativa, met getande of gelobde blaadjes) en de pittiger ‘wilde’ rucola (niks wilds aan, Diplotaxis tenuifolia, spitse, nauwelijks gelobde blaadjes). De planten groeien bij ons in het wild, dus zelf zoeken kan. We hebben er ook namen voor, raket en zandkool, maar die klinken niet zo chic als rucola natuurlijk. Valeriaan en de rest Om rustig te worden is er het jonge blad van de Valerianella locusta, dat we veldsla noemen. Er zijn verschillende namen voor in omloop. Amsterdammers noemen de piepjonge blaadjes veldsla, terwijl dat elders broeivet heet, en de langere, donkere blaadjes ezelsoren, wat buiten de stad dan weer veldsla genoemd wordt.Er zijn nog veel meer planten waarvan de blaadjes in de sla terecht komen. Paardebloemblad, ‘molsla’, is in Frankrijk in maart en april een gewild bittere sla. Postelein, raapsteeltjes, kool, bietenblad, ganzebloem, spinazie, bernagie, weegbree, een enorm scala aan gekweekte en wilde planten komt in aanmerking. En dan hebben we het alleen nog maar over bladgroente. Alles wat rauw gegeten kan worden, kan in de sla, radijs, tomaat, ui, courgette, paprika, taugé, net als kruiden: basilicum, peterselie, kervel, lavas, selderij. Gekookte groenten doen ook mee, biet, sperziebonen, broccoli en ga maar door. Gezond en slank? Bladsla is niet gezond. Het is ook niet erg ongezond, maar weet dat sommige plantenblaadjes absorptieremmers bevatten, afweerstoffen van de plant die als (bij)effect hebben dat de eventuele vitamines door ons lichaam slecht worden opgenomen. Gekookte groenten leveren ons meer en makkelijker voedingsstoffen. Sla bevat vooral water en weegt weinig. Om aan de dagelijks aanbevolen 200 gram groente te komen moet je per persoon gauw een krop sla eten. Omdat dat niet gebeurt, levert een bladsalade ons én hoegenaamd geen vitamines en voedingsstoffen, én heel weinig van de zo geprezen voedingsvezels. Een bladsalade is dus een aanvulling op het menu, geen volwaardig groentegerecht.Sla als onderdeel van een afslankprogramma lijkt aardig. Als je niet teveel dressing gebruikt, kun je theoretisch je buik vol eten zonder veel cal ...